Poldertheater – Aangeboden: mijn lichaam
Na afloop van de voorstelling Aangeboden: mijn lichaam door het Poldertheater gaan drie acteurs en de regisseur in gesprek met een jaarclub bestaande uit negen studentes. De studentes laten direct hun voorkeur blijken voor één van de mannelijke acteurs uit het met seksscènes en gesprekken over seks doorspekte stuk, maar al gauw blijkt deze belangstelling louter gebaseerd te zijn op het feit dat één van de studentes de acteur kent.
De studentes zijn enthousiast over het stuk, onder andere omdat het heel herkenbaar is. Op de vraag van de gespreksleider of dergelijke taferelen zich echt afspelen op het damestoilet nodigt de jaarclub hem uit eens een kijkje te komen nemen.
De studentes vinden het taalgebruik in het stuk af en toe wel wat direct. Ze zouden zelf niet zo openlijk en direct hun mening geven over een ander. De regisseur legt uit dat het directe taalgebruik kan worden toegeschreven aan het alcoholgebruik van de personages. De acteurs vertellen dat in het script ook letterlijk aanwijzingen stonden als: ‘nu ben je echt dronken’. Wat de studentes niet helemaal konden thuisbrengen waren de dansscènes tussen de drie stukken. De acteurs leggen uit dat ze allemaal een zin die hun personage in het stuk uitspreekt verbeelden. De regisseur voegt toe dat de dansscènes functioneren als rustpunt tussen de toch vrij heftige stukken. Er wordt gevraagd of de acteurs mochten meedenken over de inhoud van het stuk. Het antwoord is bevestigend. Alle acteurs mochten tijdens het repetitieproces spannende anekdotes vertellen, waarbij seks en drank de boventoon voerden. Al snel werd er bijna alleen nog maar over seks gepraat als de acteurs bijeen kwamen. Tijdens het repetitieproces leverde het repeteren van de seksscènes ook regelmatig de nodige hilariteit op, met name omdat de toilethokjes nog niet aanwezig waren en de acteurs dus goed zicht hadden op hun medespelers. De acteurs vertellen dat het af en toe genante vertoningen opleverde, waarbij de regisseur dingen riep als ‘spring eens op hem!’ en er beukgeluiden werden gemaakt om alvast de juiste sfeer op te roepen.
De nadruk op seks was ook een reden voor een aantal middelbare scholen om de voorstelling te weigeren. Docenten vonden het stuk vaak heftig, terwijl de regisseur juist vond dat het eigenlijk wel iets minder braaf had gemogen. De acteurs vertellen dat scholieren vaak wel heel anders reageren op de voorstelling dan het reguliere theaterpubliek. Scholieren reageren vaak heel primair op wat ze zien en geven tijdens de voorstelling hardop hun reactie. Eén van de actrices imiteert de reactie van een scholier op de scène waarbij de neef z’n nichtje in het toilethokje begluurt: ‘ugh, hij is echt vies, man!’. Deze laatste opvoering van het stuk tijdens het Jonge Harten Festival bracht niet zulke opvallende reacties teweeg, maar gaf in ieder geval genoeg stof voor een boeiend gesprek tussen de studentes en de makers.
