Een alibi door de slechtheid van anderen

Door: Ilona Deuring

“Zijn er mensen die dachten dat je was gekomen voor een presentatie van een moppenboek?”, zegt Rebekka de Wit halverwege de voorstelling. Een enkeling steekt zijn hand op. Deze voorstelling gaat niet over een moppenboek, maar over een zoektocht naar antwoorden op cynische opmerkingen zoals “De mens is nu eenmaal zo” en “Er is niets aan te doen.”

Je aandacht wordt direct getrokken naar het grote scherm op het podium. Op dit scherm zie je gedurende de hele voorstelling een man die af en toe spreekt maar vooral met ons mee luistert wat Rebekka te melden heeft. Deze man is Johan van Assche, docent aan het Antwerps conservatorium en acteur. Johan speelt de vijand van Rebekka in deze voorstelling. De vijand is in deze voorstelling de mensen die smijten met onjuiste waarheden.

Rebekka grijpt tijdens de voorstelling vaak terug naar een gebeurtenis van tien jaren geleden tijdens een reis met haar ouders door Zuid-Amerika. Op een Chileense markt met haar ouders werden al hun bezittingen inclusief paspoort en pick-up gestolen. Bij de aangifte bij de verzekering vertelden Rebekka en haar ouders de complete waarheid, inclusief pinguïns en walrussen die op de markt waren, maar werden niet geloofd. Op een barbecue met de buren blijkt dat haar buren ook op hun vakantie beroofd waren. Dit ging slechts om een fotocamera, maar zij kregen hun complete kofferinhoud vergoed door een goed doordacht vals verhaal op te hangen bij de verzekering. Vervolgens zegt de buurman dat hij het verzekeringsspelletje beter heeft gespeeld. Hij eindigt zijn verhaal met “Je weet toch dat het zo werkt, Rebekka.”

De hersenspinsels van Rebekka worden compleet bloot gelegd, je beleeft hoe zij zoekt naar antwoorden op situaties zoals die met haar buurman. Ik vind de denkwijzen van Rebekka vaak herkenbaar. Zelf ben ik ook een enorme over-piekeraar en ik neem de woorden van mensen ook altijd letterlijk en erg serieus. Uiteindelijk ben je daarin je eigen vijand. De presentatie van een ongecensureerd moppenboek is puur, eerlijk en laat je nadenken over je eigen uitspraken.

Na de voorstelling worden een aantal bezoekers uitgenodigd voor De Notenkrakers. Elke dag kun je met Antsje van der Zee en Marija Katic napraten over je belevingen van de voorstelling met de theatermaker of acteurs. Antsje is productieleider bij het NNT en Maria werkt als ZZP’er en richt zich vooral op marketing en publiciteit. We lopen via de dienstdeur helemaal naar boven, langs de bovenzaal, naar de keuken van het Grand Theatre. Iedereen stelt zich even kort voor en vervolgens mogen we vragen stellen aan Rebekka.

Er barst al snel een discussie los over of je je veel moet aantrekken van wat een ander zegt. Minne (werkzaam bij een sportbedrijf) zegt dat mensen zoals Johan van Assche veel ervaring in het leven hebben. Johan wil volgens hem gelijk hebben, maar Rebekka heeft gelijk. Marija zegt vervolgens dat je je niks moet aantrekken van wat de ander zegt, je bent jezelf en dat is het belangrijkste. Er wordt ingehaakt door Heleen (collega van Minne): “Je bepaalt zelf de relevantie van iemands woorden.” Rebekka reageert hierop. Zij vindt dat er veel onvermogen in de taal zit, en dat ze zelf taalovergevoelig is. Ze kan woorden niet betekenisloos maken. “Cynisme heeft ook iets te maken met ouder worden. Je idealen vervagen en je kunt je troosten met bijvoorbeeld de uitspraken als zo is het nu eenmaal,” zegt Jolande (chemisch analist).

We praten nog door tot middernacht over vele andere onderwerpen en we worden door de bewaking gewaarschuwd dat het theater gaat sluiten. Op de fiets denk ik nog na over de voorstelling en het nagesprek. Wat bijzonder dat er de mogelijkheid is om je gedachten over de voorstelling te delen met de theatermaker en andere bezoekers die je niet kent.

Eten!..

Zoals je van ons gewend bent is er ook dit jaar weer een heerlijke festivalhap voor €12,50. Kom langs in het Festivahart en koop bij de kassa je voucher om bij ons aan te schuiven!

Iedere dag een bijzondere festivalhap!