Van begrijpen naar ervaren

Door: Afra Rijkhoff

Ze is tekstloos, ze legt je niks op, ze concludeert niks, ze is ‘The place to be’ van Koen en Hidde.

Mimers lopen niet door de ruimte, die zijn in de ruimte. Are you still with me? Een bewegingsvoorstelling uitdrukken in woorden is bijna hetzelfde als iemand vertellen dat je verliefd op ze bent, hoe. Doe. Je. Dat?! De kracht van bewegingstheater is dat de bewegingen die de performers maken het publiek iets laat voelen en dat het vragen oproept. Wat zijn ze aan het doen? Waarom doen ze dat? Waar gaat het over?

‘The place to be’ is het product van Koen van der Heijden en Hidde Aans-Verkade, de afstudeerders van de mime opleiding in Amsterdam. Zij waren een van de meest in het oog springende afstudeervoorstellingen van de Nederlandse Toneelacademies en mede winnaars van het Its festival. Samen met ‘What sounds like now’, ‘The seed of life’ en ‘Körper Körper’ staan ze in Het Debuut van Rudolphi producties. Het Debuut van Rudolphi Producties beloont nieuw theatertalent met een gezamenlijke tournee door het hele land, maar deze avond heb ik alleen oog voor ‘The place to be’. Gelukkig spelen ze niet alleen vanavond maar ook 22 en 23 november op het Jonge Harten festival, want deze ervaring gun ik iedereen.

Als ik mijn plek zoek op de tribune die op het toneel staat, ligt Koen als een opgekrulde embryo vooraan. Niet ver daarnaast staat Hidde en achter hen bevindt zich een trapachtige constructie van enkele platforms. Hidde pakt Koen op en daar begint de eerste fase, het sjouwen. Hij sjouwt Koens lichaam dat niet bepaald meegeeft omhoog platform voor platform. Eenmaal bovenaan ontwaakt Koen uit zijn houding en loopt sierlijk als een kat naar beneden om zich daar weer op te krullen als een Embryo en zo begint het van voor af aan. Ze sjouwen, ze gooien met elkaar, gooien gaat over in elkaar tegenhouden, elkaar tegenhouden wordt omarmt met elkaar vastpakken, elkaar ondersteunen, soms naar beneden dan weer omhoog. Ze hijgen en klimmen op elkaar en alles doen ze zonder te praten, te concluderen, je iets op te leggen, ze willen je niks mededelen, maar ondertussen maken ze wel een reeks aan vragen in mij los. Gaat het over broederschap, liefde, dat wij mensen ook maar dieren zijn, gaat het over macht? Onafhankelijkheid of juist afhankelijk zijn? Dit is wat zo fascinerend is aan de voorstelling. Er zitten herkenningspunten in, maar meer gevoelsmatig, je denkt soms te vangen waar ze het over hebben, maar dat wordt meteen overschaduwd door andere gedachtes.

Het zelfvertrouwen waarmee ze bewegingen maken zorgt ervoor dat ik content word met mijzelf, mijn plek op de stoel, mijn eigen ademhaling die ik doorgaans niet waarneem. En net zoals de mimers zit ik niet in de ruimte, maar ben ik de ruimte. Are you still with me? En ineens valt de titel van de voorstelling ook op zijn plek. Letterlijk en figuurlijk.

Ook iets voor jou?

Vlog / / door: Jonge Harten

Een balletje opgooien met… Koen en Hidde

In de serie ‘Een balletje opgooien met…’ leer je makers die deze editie op Jonge Harten spelen, op een wel heel persoonlijke manier kennen… Met…

Eten!..

Yes!! Ook dit jaar kun je weer genieten van een festivalhap op Jonge Harten, voor maar €12,50! Geen geld toch?! En ook nog eens gezellig met zijn allen in het festivalhart. Dit kan de meeste dagen tussen 17:00 en 20:00. Maar op zaterdag 18 en maandag 20 november tussen 17:00 en 19:00.

Iedere dag een bijzondere festivalhap!