Wat eten we vandaag?

Door: Kim Oosterhoff

Doe je schort voor! We gaan de keuken in, de Syrische keuken waarin Sien Vanmaele ons meeneemt met haar voorstelling Witlof from Syria.

Fietsend zijn we vanaf het Festivalhart onderweg naar de speellocatie The Big Building. Natgeregend komen we aan op bestemming. Van het Nederlandse rotweer, de Syrische keuken in.

Als we de speellocatie betreden wordt ons gevraagd onze schoenen uit te doen en de sloffen die voor ons klaar staan aan te trekken. Je vraagt je meteen af of dit een gewoonte is in Syrië.

In een grote leegstaande hal (wat vroeger diende als postorder bedrijf) staat in het midden een intieme setting. Die intieme setting is al een kunstwerk op zich. In dat kunstwerk staat Sien Vanmaele te koken in haar keukentje vol Syrische producten, potjes, glazen. Een klein keukentje, Sien en wij. We gaan om haar heen zitten.

Sien is bezig met allerlei ingrediënten waar ik geen weet van heb. Een stem noemt de producten bij naam in het Syrisch en het Nederlands. Af en toe ontsnapt er een geur uit het keukentje waarin Sien druk bezig is. Ik ben benieuwd hoe het smaakt. Je zintuigen worden geprikkeld in deze voorstelling.

Ongemakken, vooroordelen en een taalbarrière

Wat kom je tegen als je met mensen uit Syrië die hier nog niet zo heel lang zijn, wil koken? Sien vroeg het zich af. Ze wil gewoon van hen leren koken. Sien haar zoektocht is eerlijk, geen perfect plaatje. Ze deelt wat ze moeilijk vond, waar ze tegen aan is gelopen, wat zij heeft beleefd bij de Syrische mensen thuis. De ongemakken van de gewoontes niet kennen, haar eigen vooroordelen en een taalbarrière. Hoe kan je met iemand koken waar je niet mee kunt praten? Als je niet de ingrediënten kan benoemen? Wat is gebruikelijk als je bij iemand binnenkomt, trek je je schoenen uit of niet? Je wilt alles behalve onbeleefd overkomen maar hoe doe je dat als je de Syrische gebruiken niet kent?

Al kokend neemt Sien ons mee in haar zoektocht in de Syrische keuken met de Syrische mensen die zij onderweg is tegengekomen.

We worden gevraagd om op te staan, Sien brengt een toast uit op haar verhaal, op haar doel. Contact maken met mensen via koken. Met een drankje in onze hand (getrokken is uit de wortel van zoethout) toasten we. De lichten in de grote hal om ons heen, gaan uit. De grote hal is nu gevuld met duisternis. De intieme setting wordt nog intiemer. We wanen ons in een Syrische woonkamer. Alleen deze kamer en wij die samen gaan eten. We wassen elkaars handen, krijgen een lekker geurende druppel Amber op onze pols, en mogen proeven wat Sien voor ons heeft gekookt.

Horen, ruiken en proeven

Na Sien haar verhaal en hoe wij als publiek nu samen staan te eten, komt haar boodschap nogmaals over. Je hoort het en daarna ervaar je het. Samen koken, samen lekker eten. Het is simpelweg een manier – en ook nog eens een lekkere manier- om met elkaar in contact te komen.  Het verbindt. Wij  maken als publiek contact met elkaar door het eten wat op tafel staat. Net zoals Sien dat heeft gedaan met de mensen waarmee ze ging  koken.

In deze voorstelling zie, hoor, ruik en proef je, dat vind ik bijzonder. Wil je dit ook ervaren en weten wat Sien voor ons gekookt heeft?

Ga Sien zien op het Jonge Harten Theater Festival!

Eten is weten 😉

Ook iets voor jou?

Blog / / door: Wouter Hoving

Sien Vanmaele: de menselijke kant van Syrië

In het koffiecafé klingelen bordjes en kopjes op de achtergrond. Sien Vanmaele bestelt een koffie en onthult een geheim: “Eigenlijk lustte ik helemaal geen koffie,…

Ons festivalhart

Ons festivalhart zit dit jaar wederom aan de Oosterstraat 7a, in de steeg achter het Grand Theatre. Kijk om het hoekje en vind ons daar! Dit is hét hart en dé ontmoetingsplek van het festival. Je kunt hier terecht voor een goed gesprek, een drankje en elke avond draait er een DJ. Wat ons betreft kunnen de voeten dus van de vloer! Ook kun je hier terecht met al je vragen bij het infopunt en kun je meteen een kaartje aanschaffen bij de kassa.

Kom gezellig langs voor een kop koffie of een borrel in het café!