Geen geitenwollensokken-praat, maar gekleurde streepjessokken-praat

Michiel Cotterink

Door: Leonie Zuidersma

Het vliegt je dagelijks om de oren: klimaatproblematiek.

De ene analyse van de aarde volgt de andere op. De ene documentaire over de vleesindustrie gebruikt nog schokkendere beelden dan de ander. Volgens theatermakers/schrijvers Anoek Nuyens en Rebekka de Wit is het dus heel logisch, en kunnen we er niets aan doen, dat we ons zorgen maken om de aarde. In Tenzij je een beter plan hebt gaan ze op zoek naar hoe een verandering in gang gezet kan worden.

Er moet verandering komen, dat is duidelijk. Maar hoe? Nuyens en De Wit nemen de opdracht die filosoof Thijs Lijster geeft in zijn boek De Grote Vlucht Inwaarts heel serieus: Kunstenaars, schrijvers en filosofen moeten volgens Lijster voor nieuwe verbeelding zorgen. Daarmee voelen Nuyens en De Wit zich aangesproken, maar ze vinden het ook problematisch. Want hoe zorg je voor nieuwe verbeelding? Een dergelijke verandering kun je je gewoon niet voorstellen. Daarop volgt de Cruijffiaanse uitspraak: “Het is maar goed dat de hele wereld niet afhangt van jouw verbeeldingsvermogen”.

Goed te volgen
De strijd met het klimaat, het dubbele gevoel van flexitariërs die toch een bitterbal naar binnen werken en de zoektocht naar nieuwe verbeelding worden in een goede, goed te volgen vorm gegoten met de nodige humor. Tenzij je een beter plan hebt is een soort lezing zonder geitenwollensokken-praat, maar eerder gekleurde streepjessokken-praat.

Het enige wat schuurt in deze voorstelling is het net iets te lang door sudderende einde. Op een gegeven moment is er toch een soort climax nodig. Niet een climax in het verhaal van de geschetste protagonist, maar een climax die de voorstelling zelf lijkt te beloven. Die blijft net iets te lang uit, waardoor de voorstelling toch wat kracht verliest, ondanks de kracht van de tekst.

Het fijne aan deze voorstelling is dat Nuyens en De Wit geen belerend vingertje ophouden aan het einde met een boodschap van hoe we de wereld wél kunnen verbeteren. Ik leerde eerder tijdens het Jonge Harten Festival al uit Monte Verità van Eline Arbo dat alle oplossingen die we bedenken al een keer bedacht zijn, dus het ontbreken van die boodschap was voor mij een bevrijding.

Die ene bitterbal
Toch heeft deze voorstelling de potentie om te inspireren om die bitterbal te laten staan. Zeker omdat ze door het ontbreken van de inspirerende boodschap op het einde, na iedere voorstelling een nagesprek organiseren met telkens een andere gast. In dit geval was die gast Thijs Lijster himself. Tijdens de voorstelling, maar ook tijdens dit nagesprek komt de bevlogenheid van Nuyens en De Wit naar voren.

Ze spelen zichzelf in de voorstelling dus ook na de voorstelling zijn ze hetzelfde. Ze stoppen niet met spelen want ze ‘spelen’ niet echt. De problematiek die ze in de voorstelling bespreken houdt hen dagelijks bezig. Wat bij mij de vraag opwekt: hebben ze die kleren dan ook altijd aan? Ik zie een stripfiguren kledingkast voor me met allemaal dezelfde outfits. Het zal wel niet.

Ons festivalhart

Ons festivalhart zit dit jaar wederom aan de Oosterstraat 7a, in de steeg achter het Grand Theatre. Kijk om het hoekje en vind ons daar! Dit is hét hart en dé ontmoetingsplek van het festival. Je kunt hier terecht voor een goed gesprek, een drankje en elke avond draait er een DJ. Wat ons betreft kunnen de voeten dus van de vloer! Ook kun je hier terecht met al je vragen bij het infopunt en kun je meteen een kaartje aanschaffen bij de kassa.

Kom gezellig langs voor een kop koffie of een borrel in het café!