I Had A Dream

Knelis

Door: Robin Achterhof

Ik had een droom over de beste voorstelling aller tijden. Ik kan me niet precies herinneren waar hij over ging, maar flarden ervan spoken nog door mijn hoofd.

Het was verdrietig, lief en luguber, zoals bij Sien Vanmaele. Ik heb gelachen om een stuntelende droogkloot op een ijsbaan die me deed denken aan Suzanne Grotenhuis. Ik herinner me een hele scène waar ik de ballen van begreep, maar die wel sterke gevoelens van ongemak en fascinatie losmaakte. Een beetje wat Wild Vlees met me deed dus.

Er was iets met een Oost-Vlaamse familie. En net als in de audiofilm van Kenneth Berth was dat ontzettend menselijk, maar had ik wel ondertitels nodig. Ik ervoer hoe een gezichtloos lichaam genoeg te bieden heeft om een heel verhaal te vertellen. De mensvormige gedaantes van Howool Baek en Moore Bacon zweven nog steeds na op mijn netvlies.

In een knusse setting kwam ik bij mensen thuis, en ik ontdekte hoe verschillend en hoe gelijk hun verhalen waren. Toen ik mijn ogen sloot, werd ik ondergedompeld in de gestoorde wereld van een fantasierijk figuur. Ik was blij dat ik Yinka Kuitenbrouwer en Thomas Dudkiewicz al beter had leren kennen om deze prachtige verhaalmozaïekjes te kunnen duiden.

Een tweetal sympathieke jongens hield me compleet synchroon een spiegel voor, en vroeg bij het eindapplaus om Even Geduld. Een brug tussen kunst en wetenschap werd geslagen door iemand als Lowie van Oers, die het beste van beide werelden in zich draagt. Hij overtuigt niet alleen als hij indringend spreekt over de tragiek Alan Turing, maar ook wanneer hij een getormenteerde Hamlet vertolkt.

Rode draden worden gelegd en hilarische personages nemen het voortouw in het meest ambitieuze onderdeel van deze inmiddels gevarieerde voorstelling. Het ruikt misschien een beetje naar vis, maar dat doet niets af aan de ontzettende lol die deze Kistemaker-esque episodes uitstralen.

Muzikaal wordt dit alles omlijst door een stilistisch spannend en uiterst getalenteerde groep jonge gekkies. Ze zijn virtuoos en variëren moeiteloos de meest uiteenlopende stijlen. Deze Club Gewalt-achtige figuren weten overigens een fantastisch feestje te bouwen, waarin ik uiteindelijk bijna omkom van plezier.

Na 38 uur werd ik wakker.

Ik draai me nog eens om.

Ons festivalhart

Ons festivalhart zit dit jaar wederom aan de Oosterstraat 7a, in de steeg achter het Grand Theatre. Kijk om het hoekje en vind ons daar! Dit is hét hart en dé ontmoetingsplek van het festival. Je kunt hier terecht voor een goed gesprek, een drankje en elke avond draait er een DJ. Wat ons betreft kunnen de voeten dus van de vloer! Ook kun je hier terecht met al je vragen bij het infopunt en kun je meteen een kaartje aanschaffen bij de kassa.

Kom gezellig langs voor een kop koffie of een borrel in het café!