“Het is gewoon een enorme orgie”

Afra Rijkhoff

Door: Afra Rijkhoff

NOMADEN

Ik sta op de vismarkt. Ook hier is het druk, de mensen zijn praatgraag. Ze lopen gehaast met telefoon in hun ene hand, een zak vol met appels in de andere en ontwijken iedereen die voor hen loopt. Naast dat dit een van de meest drukbezochte plekken is in de stad Groningen, is het ook markt wat voor meer hectiek zorgt. Maar middenin deze drukte staat een glazen container. De glazen container is gevuld met zeven mensen die op elkaar, door elkaar, zijwaarts, achterwaarts, in elkaar en naast elkaar zitten op een vier glazen plateau’s die een bankje vormen. Ze ademen, ze kijken, houden elkaar vast en bewegen hun vingers met een motionele lading om en door de ledematen van de anderen.

Nomaden is geregisseerd door Sam Scheuermann. Sam stelt ons de volgende vragen: Hoeveel vrijheid ervaren wij in de wereld die momenteel gedomineerd wordt door multimedialiteit, multitasken en het verwerken van beelden dagelijkse kost is? We reizen veel en zelfverzekerd verkondigen we aan iedereen onze eindbestemming. Maar zijn we wel zo zeker over deze eindbestemming? Weten we waar we heen gaan en waarom? In Nomaden laat Sam ons kijken naar zeven mensen die mij het gevoel geven dat ze een spiegel vormen van deze huidige maatschappij.

“Soms voelt het alsof je hen bekijkt, zoals dieren in een dierentuin”
Ze praten niet, maar kneden zichzelf en laten zich kneden in allerlei vormen. Het voelt alsof ik in de dierentuin kijk naar een soort die ik zelf (nog) niet begrijp, maar waarvan ik wel benieuwd blijf naar de volgende vormen. Op zoek naar de antwoorden op de vraag over vrijheid en onze bestemmingsdrang loop ik rondom de kubus, wanneer ik dichterbij komt lijken ze daarop te reageren. Ze verwerken de reacties van het publiek dat dichterbij durft te komen. De relatie tussen de kijker en degene die bekeken wordt, voelt als een wisselwerking tussen het publiek en de spelers. Soms voelt het alsof je hen bekijkt, zoals dieren in een dierentuin, maar het andere moment komen de spelers uit de lichamelijke verwikkeling, lopen naar voren en kijken je aan en dan voelt het net alsof ik het soort ben waarvan zij niks begrijpen.

“Ik trek de stoute schoenen aan, schuif de deur van de container open”
Wie dichterbij durft te komen, laat het ongemakkelijke gevoel van de vragen die Sam ons stelt over vrijheid eerder toe bij zichzelf. Ongemakkelijk, aangezien het antwoord van deze vragen zowel persoonlijk als kwetsbaar ervaren kan worden. Ik trek de stoute schoenen aan, schuif de deur van de container open en begeef mij op het terrein waar de vraag over vrijheid mij opeens overvalt. Het ongemakkelijke gevoel treedt in mijn hele lichaam. Ik word mij hyperbewust van mijn houding en mijn bewegingen. Na drie minuten die voor mij aanvoelden als drie uren stap ik de container uit. Ik voel mij betrapt, alsof ik dacht dat ik mij onzichtbaar onder de mensenmassa kon begeven maar alles wat ik doe opeens uitvergroot wordt.

Aan het eind lopen de spelers een voor een de container uit en begeven ze zich onder het kijkende publiek. Ze zijn een van ons, ja ze blenden perfect in. Door dat ze uit de container komen en zich onder het publiek begeven lijken ze langzamerhand uit te zoomen op de grote vragen over vrijheid en bestemmingsdrang die volgens hen in onze maatschappij afspeelt. Ze bevinden zich onder de mensen, want net als wij zijn zij ook een van ons.

Ons festivalhart

Ons festivalhart zit dit jaar wederom aan de Oosterstraat 7a, in de steeg achter het Grand Theatre. Kijk om het hoekje en vind ons daar! Dit is hét hart en dé ontmoetingsplek van het festival. Je kunt hier terecht voor een goed gesprek, een drankje en elke avond draait er een DJ. Wat ons betreft kunnen de voeten dus van de vloer! Ook kun je hier terecht met al je vragen bij het infopunt en kun je meteen een kaartje aanschaffen bij de kassa.

Kom gezellig langs voor een kop koffie of een borrel in het café!