De machtsstrijd rondom Julius Caesar

Ben van Duin

Door: Joyce Banus

We begeven ons een paar jaren voor Christus, maar dan iets abstracter. Een zwarte toneelvloer met een spierwitte trap in het midden van het toneel. De trap loopt uit naar voren in een soort witte loper die rijkt tot in het publiek, oftewel het volk van Rome.

Achter de grote witte trap hangt een groot doek dat rijkt tot de grond. Boven de trap vormt het doek een soort deuropening die in verschillende situaties wordt gebruikt. Het doek is zwart en wit,  net zoals het machtsspelletje dat zich hier vanavond afspeelt. Julius Caesar van Orkater is een soort schaken, maar of jij voor zwart of wit bent, dat wordt op de proef gesteld.

Het toneelstuk begint vol energie, Julius Caesar verschijnt met zijn gekke tikjes en geniepig lachje op het toneel. De muzikanten van K.O. Brass zorgen voor een groots entree van de ster. En dat mag ook wel, want Julius Caesar heeft Rome gered van de ondergang. Hij heeft gezorgd dat Roma uit haar dal is gekomen en dat de burgeroorlog voorbij is. Dat schuift Caesar zelf ook zeker niet onder stoelen of banken, met een brede glimlach en het nodige charisma staat hij vooraan op de witte loper. Hij begint in het Italiaans te praten en lacht daar wat bij. Wat hij zegt blijft onbekend, maar dat hij het zelf belangrijk en grappig vindt is zeker. Maar hoelang hij nog zo zal blijven lachen? Ik verzeker je: niet al te lang.

Omdat Caesar Rome uit het dal heeft geholpen biedt Marcus Antonius, de beste vriend van Caesar, hem de kroon aan. Als hij de kroon aan zou nemen, zou dat betekenen dat hij koning van Rome zal worden. Echter weigert Caesar deze driemaal. Alleen de angst dat hij hem de vierde keer wel aan zou nemen stijgt. Dit geldt vooral voor Cassius, een getalenteerde generaal die Caesar al lang kent. Hij is bang dat Caesar te veel macht krijgt, en maakt het plan om Caesar te doden. In dit plan betrekt hij Brutus, een edelman en daarnaast goede vriend van Caesar. Brutus twijfelt eerst, maar na de manipulatieve ideeën van Cassius besluit hij mee te doen. Dit echter niet uit jaloezie, maar omdat hij vreest dat Caesar machtsmisbruik zal plegen. Hij zegt dan ook “laat ons offeren niet slachten”.

De strijd om de macht en de manier waarop personages elkaar weten te manipuleren is mooi om te zien. Ook word ik blij van de mise-en-scène op het toneel, het hebben en verliezen van de macht wordt goed neergezet door het verschil in hoogte en diepte in het decor. Verder wordt de livemuziek op het juiste moment ingezet om verschillende sferen neer te zetten en de beelden te versterken.

Dat is ook zeker nodig. Ik merk dat ik tijdens het stuk soms wat afdwaal, bij de ietwat lang durende tekstfragmenten waarbij de tekst soms nog wat onwennig uit de mond van de acteurs komt. Hier en daar mis ik tempo, en merk ik dat al snel doorheb wat de personages willen vertellen.

Maar of je de voorstelling nou zwart of wit wilt zien. Het blijft een wedstrijd, om goed of kwaad om eigen- en andermans belang.

Eten!..

Yes!! Ook dit jaar kun je weer genieten van een festivalhap op Jonge Harten, voor maar €12,50! Geen geld toch?! En ook nog eens gezellig met zijn allen in het festivalhart. Dit kan de meeste dagen tussen 17:00 en 20:00. Maar op zaterdag 18 en maandag 20 november tussen 17:00 en 19:00.

Iedere dag een bijzondere festivalhap!