“Ik heb heel veel zin om de puntjes op de i te zetten”

Door: Lies Mensink

Marga Kroodsma over haar laatste festivaleditie

‘Als ik je aankijk ga ik opeens heel serieus praten. Ik doe gewoon alsof ik jou niet ken!’ Marga schiet in de lach en die is aanstekelijk. De andere gasten in Toet kijken even van hun zoete taartjes op. Het is diezelfde karakteristieke lach die jonge theatermakers onmiddellijk laat weten dat de programmeur van Jonge Harten in de zaal zit en ze misschien wel extra goed hun best moeten doen.

‘Dit moment is er voor mij altijd “over een maand is het al!”’ Marga slaakt een licht hysterische gil. ‘Het gaat heel snel en het is ook leuk die pressure cooker. Het is elk jaar zo en ik zou het ook niet anders willen, maar iedere keer schrik ik.’ Met minder dan een maand in het vooruitzicht, is het hoog tijd om de directeur over de aankomende editie te spreken.

Wat voor editie wordt dat?
‘Het is een feestelijke editie en met ’20 jaar, 20 feestjes’ laten we alle aspecten van Jonge Harten zien. We doen heel bewust niet een terugblik, maar laten zien wat er in die 20 jaar opgebouwd is. We krijgen heel vaak als feedback dat mensen zich echt in ons festival verdiepen. “Wat doen jullie veel!” Dat zie je niet direct. ’20 jaar, 20 feestjes’ is om te onderstrepen dat we er op alle vlakken zijn!’

Je kunt het zo gek niet bedenken: Jonge Harten doet de voorstelling Nomaden aan haar publiek cadeau, er komt een scholieren-schuimparty passend bij de voorstelling Skûmbek op de vismarkt en Marga’s directie stokje wordt ceremonieel overgedragen aan de nieuwe directeur Marc Maris (door middel van een stoelendans). En dan hebben we nog zeventien feestjes te gaan! Het is natuurlijk ook een beetje Marga’s feestje, een afscheidsfeestje – het wordt haar laatste editie: ‘Jazz wilde ik al heel erg lang en ik kon nooit een reden verzinnen, maar nu klopt het.’

‘Jij wilde toch ook altijd een stoelendans,’ vraag ik? ‘Nee Lies, ik wilde het NK-stoelendans.’ Met een iets kleinere variant neemt ze dit jaar gelukkig ook genoegen.

Yes we can!
Als Marga haar zinnen zet op iets, dan lukt het. ‘“Het kan wel” dat zit heel erg in hoe ik alles aanpak en ik denk dat het soms wel vermoeiend voor het team kan zijn. Dat ik altijd als we een idee hebben en zij zeggen “Nee Marga dat kan echt niet!” ik zeg “maar het kan toch zo?” Als er door een vergunning iets niet door kan gaan, dan zoek ik het uit totdat het wel kan.’

Die aanpak siert ook haar werkwijze met makers. ‘Als ik echt in iemand geloof zal ik er alles aan doen om dat te laten lukken.’ Zo’n iemand is Karlijn Kistemaker. Iemand met enorme ambitie en fantastische plannen, maar dit jaar helaas geen financiering om de delen 7, 8 en 9 te maken van Missie Márquez. Maar noch Karlijn noch Marga laten zich daardoor tegenhouden: ‘We gaan het gewoon doen, dat geld komt wel. We vinden samen een oplossing!’

En zo staat Karlijn dit jaar weliswaar niet met Missie Márquez deel 7, 8 en 9 op Jonge Harten, maar wel met deel 6,5: aan de rand van de afgrond, een documentaire over haar reis naar Columbia. Marga klinkt vastberaden: ‘Wat we nu dit jaar op Jonge Harten doen, zou de reden kunnen zijn waardoor het uiteindelijk misschien zal lukken.’

Waar kijkt Marga het meest naar uit?
‘De voorbereiding is voor mij eigenlijk net zo leuk als het festival. Als ik naar het team kijk kan ik nu al enorm genieten, omdat ik allemaal kritische zelfstandige mensen zie. Ik heb niet één feestje waar ik enorm naar uit kijk, meer naar hoe het geheel samen komt.

Ik ben vooral heel benieuwd naar de Jonge Harten Beweging die we gaan opzetten. Omdat we echt mensen buiten het theater gaan halen die niet iets in theater doen en toch wel net als onze makers politiek maatschappelijk geëngageerd zijn. Hoe kijken zij naar onze voorstellingen, wat gaan ze zeggen en misschien gaan zij door het theater wel anders kijken.’

Soms zullen ze ook de zaal uitlopen en denken “Wat de fuck heb ik nu gezien”’
‘Ik kan misschien niet veranderen dat jonge mensen ineens wel geïnteresseerd in theater zijn. Maar ik hoop dat ze op Jonge Harten een voorstelling zien waardoor ze zien wat theater kan zijn, dat hoop ik echt. Daar word ik het gelukkigst van. Natuurlijk ook dat een theatermaker hetzelfde ervaart. Het gaat er voor mij om dat de maker gelukkig is en nieuw publiek heeft kunnen bereiken, maar ik hoop ook dat het publiek denkt” “Goh, wat is dit leuk!” Soms zullen ze ook de zaal uitlopen en denken “Wat de fuck heb ik nu gezien?” Je mag ook wel uitgedaagd worden in je kijken. Daarom hebben we ook De Notenkrakers, door die nagesprekken kom je erachter “oh ik mag ook zo kijken!”’

Marga voelt zich verantwoordelijk voor haar publiek: ‘Ik heb ook weleens iets zien misgaan, ik had iemand geprogrammeerd die nog aan zijn voorstelling had gewerkt. Ineens zette hij iets totaal anders neer. Toen had ik echt steken in mijn maag. Niet voor die maker, maar voor het publiek.’

Je wilt niet weten hoe erg ik het vond om te zingen!’
Marga sloot het eindfeest vorig jaar zingend af met Time of my Life. Dat maakt nieuwsgierig naar het twintigste feestje. Als ik vraag hoe ze die serenade van vorig jaar wil overtreffen zucht Marga: ‘Die dingen ontstaan spontaan hè! Je wilt niet weten hoe erg ik het vond om te zingen, maar dat had ik met CLUB GEWALT afgesproken. Ik dacht nog, omdat we een nieuw team hadden: ze verwachten nu zeker dat ik ieder jaar zoiets ga doen.’

Absoluut! Wie weet doet Marga dit jaar wel de Dirty Dancing-Lift!

 

Eten!..

Zoals je van ons gewend bent is er ook dit jaar weer een heerlijke festivalhap! #staytuned

Iedere dag een bijzondere festivalhap!