Niets blijft zoals het is

Door: Devi Smits

Alles wat bestaat is altijd in beweging. Dat is het kernidee dat Lisa Verbelen uiteenzet in One. Een muzikale solovoorstelling die reflecteert op de vergankelijkheid van de dingen en de positie van de mens in die veranderede wereld.

Het decor bestaat uit een platform waar een lamp op wieltjes cirkels aan het rijden is. Het machientje doet in eerste instantie denken aan een geavanceerd apparaat van de NASA die andere planeten moet verkennen. Ook Verbelen staat op het platform. Ze begint de voorstelling met een aantal minuten durende stilte. Dan komt ze voorzichtig richting de microfoon, haalt even diep adem, opent haar mond en … het licht valt uit.

Op de achtergrond licht een scherm op die een belangrijk onderdeel vormt van de voorstelling. Op dit scherm worden teksten geprojecteerd. Deze teksten gaan over vergankelijkheid. Alles bestaat in een bepaalde ruimte en een bepaalde tijd. Tijd en ruimte zijn continu aan verandering onderhevig en hiermee dus ook alles wat bestaat. Ook de meest ogenschijnlijk rotsvaste objecten bevinden zich in een proces van continu komen en weer vergaan. Niets blijft zoals het is, ook de mens zelf niet. In One worden geen verdere consequenties aan dit idee verbonden. Dat is ook niet nodig. Het besef dat alles vergankelijk is, is namelijk al interessant genoeg. Door daar gelijk van alles van te willen vinden – is het goed of is het slecht – vergeet je bijna weer waar het nu eigenlijk om te doen was. Juist door rustig aan te doen, kan One zoveel zeggen.

Naast tekst, wordt er op het scherm in de achtergrond ook de partituur afgespeeld die Verbelen zingt. One is namelijk vooral een muzikale voorstelling waarin Verbelen de filosofie op het scherm muzikaal ondersteunt (zonder overigens van woorden gebruik te maken). Om de partituur te volgen hoef je geen noten te kunnen lezen, deze bestaat namelijk enkel uit lijnen die op een hele natuurlijke manier het geluid van Verbelen uitdrukken. Verbelen heeft de partituur van tevoren al meerdere keren ingezongen waardoor er een koortje ontstaat van één stem. Vanwege de verschillende stemmen komen er ook verschillende lijnen die door elkaar heen gaan lopen. Het wordt ontzettend mooi wanneer die lijnen mensen gaan vormen. De muziek van Verbelen wordt dan een letterlijke uitdrukking van de figuren op het scherm.

Lisa Verbelen eindigt One met een uitvoering van het nummer Who knows where the time goes van Sandy Denny. Een hele mooie en rustige afsluiting van de voorstelling die de thema’s die naar voren komen in One nog eens prachtig uitdrukt.

Ons festivalhart

Ons festivalhart zit dit jaar wederom aan de Oosterstraat 7a, in de steeg achter het Grand Theatre. Kijk om het hoekje en vind ons daar! Dit is hét hart en dé ontmoetingsplek van het festival. Je kunt hier terecht voor een goed gesprek, een drankje en elke avond draait er een DJ. Wat ons betreft kunnen de voeten dus van de vloer! Ook kun je hier terecht met al je vragen bij het infopunt en kun je meteen een kaartje aanschaffen bij de kassa.

Kom gezellig langs voor een kop koffie of een borrel in het café!