Ode aan de verbeelding

Door: Anke Odinga

Het is volkomen stil en donker in de bovenzaal van het Grand Theatre. Zo donker, dat ik gemakkelijk in slaap kan vallen zonder dat iemand dit zou kunnen zien. Toch peins ik er niet over om mijn ogen te sluiten. Gehypnotiseerd kijk ik naar de subtiele bewegingen op het podium. Ik zie een zittend naakt lichaam, uitgelicht door één lichtspotje. Is het eigenlijk wel een lichaam? Staat hij of zij op z’n kop? Dan zie ik een arm. Of een been. Huh?

Ik kijk naar de voorstelling ‘Moore Bacon’, een samenspel van licht en lichaam. Het is geïnspireerd door het werk van de Britse kunstenaars Henry Moore en Francis Bacon. Het kijkspel  illustreert de kracht van onze verbeelding en speelt hier moeiteloos op in.

De bewegingen starten traag, vangen alle ogen in de zaal en dwingen tot volgen. De vormen wisselen, waardoor boven, onder, benen of armen vloeiend in elkaar over lijken te lopen. Het lichaam lijkt geen hoofd te hebben en daarmee eveneens geen identiteit. Langzaam schuift, krioelt, trekt het over het podium. De combinatie van het licht en de bewegingen brengen me continu in verwarring. Mijn brein probeert het te begrijpen en balanceert op het randje van illusie en werkelijkheid. Wat zie ik nu eigenlijk?

Ineens is er een lang moment van totale duisternis. Krampachtig probeer ik het geluid van het lichaam dat tegen de harde grond stompt, dat denk ik tenminste, te visualiseren. Wat zou zich op het podium afspelen? Het donker maakt me nieuwsgierig en ongemakkelijk tegelijk. Enorme lichtflitsen halen mij uit mijn mijmeringen. Ik knijp met mijn ogen en zie een liggend mannenlichaam. Dus toch.  Het is tevens het enige moment waarop ik het lichaam volledig opgelicht zie.

Halverwege het schouwspel lijkt er een kanteling te zijn. Er is muziek, het lichaam staat op, beweegt zich snel voort. Het huppelt, maakt sprongetjes en vormt, mede door het lichtgebruik, een humoristisch totaalbeeld. Toch voel ik ook een trieste onderlaag.
De muziek loopt over in een aaneenschakeling van geluidjes die rechtstreeks uit een animatiefilm lijken te komen. Het creëert een dubieuze sfeer.
Het licht of het donker, de stilte of het geluid, het object of het lichaam. De contrasten blijven zich opstapelen en maken het geheel moeilijk te doorgronden. Tegelijkertijd kent het optreden vele esthetische beelden, manifesteert schoonheid zich hier geheel op haar eigen wijze.

Gedurende de voorstelling weet ik dat ik bespeeld word. Ik durf zowel mijn ogen als hoofd niet meer te vertrouwen en laat me enkel gevoelsmatig nog meeslepen. Even denk ik het beeld dat ik zie te begrijpen. En dan, helemaal aan het eind, word ik toch nog opnieuw verrast. En is niets wat het lijkt.

Ons festivalhart

Ons festivalhart zit dit jaar wederom aan de Oosterstraat 7a, in de steeg achter het Grand Theatre. Kijk om het hoekje en vind ons daar! Dit is hét hart en dé ontmoetingsplek van het festival. Je kunt hier terecht voor een goed gesprek, een drankje en elke avond draait er een DJ. Wat ons betreft kunnen de voeten dus van de vloer! Ook kun je hier terecht met al je vragen bij het infopunt en kun je meteen een kaartje aanschaffen bij de kassa.

Kom gezellig langs voor een kop koffie of een borrel in het café!