Performance binge watching

Door: Lies Mensink

“Jullie zijn een experimenteel publiek!” Marga Kroodsma – de directeur van Jonge Harten – weet hoe ze haar publiek een goed gevoel moet geven. De drie performances waar we zo naar gaan kijken duren elk twintig minuten en we gaan in een keer door. Van de bovenzaal naar de benedenzaal van het Grand Theatre en in één keer terug – geen pauzes. Goed, we zijn jong en we kunnen best iets hebben. Na al weken op Netflix een geoefend binge watcher te zijn, vrees ik niets!

Jelle Hoekstra’s I will count to three. 3.. 2.. 1..

Op het toneel staan slechts twee grote boxen. Jelle Hoekstra’s I will count to three. 3.. 2.. 1.. wordt van begin tot eind door een stem uit de box geregisseerd bij zero mogen we klappen. De acteur wordt door een schelle stem gedwongen ons zijn gevoelens te tonen. “Show it! Show it!” Naar één man op de voorste rij in het bijzonder. Het levert een komisch tafereel op; het contrast tussen de dwingende stem en zoiets teders als je gevoelens tonen.

Uiteraard lukt het de acteur niet en hij verlaat het podium. Dan spreekt de stem ons aan – en niet als publiek, nee – “You! Don’t think I don’t see you sitting there..” Voor één heel klein moment voel ik een steek in mijn maag- alsof ik plots in een spotlight zit. Toch knap om dat slechts met een opgenomen stem te bereiken.

Huilen in de disco – Willemien Slot en Daan Couzijn

Huilen in de disco is een visueel spektakel, bestaande uit slechts twee acteurs en een gigantisch wit doek waarop geprojecteerd wordt. Ik hoor poëtische en gevatte zinnen die je in een boek zou willen onderstrepen. “Ik heb geen schijt. Ik heb angst en onzekerheid.” Samenhang kan ik in deze voorstelling haast niet in ontdekken; van een vrolijke seventies boogie dans zit ik plots in een black out gevuld met zeer duistere hardcore muziek. Wat het precies voor genre is weet ik niet, maar ik wil dit geluid nooit meer horen. In een kille flits zie ik de acteurs naakt in een vreemde houding – te kort voor mijn brein om te interpreteren, maar de associaties stromen. De kilheid en leegte; het einde van een feestje nadat de TL-buizen aangaan; een pil die uitwerkt. “Je hebt mensen nodig om je eenzaam te voelen.” Duizelingwekkende visuele beelden en prachtige gedachtes. Huilen in de disco is kort en krachtig, maar smaakt zeker naar meer.

Le Jongleur – Rémi Lebocey

Deze performance past geheel bij festivalthema play. Rémi Lebocey is zijn schoenen nog aan het strikken wanneer het publiek binnenkomt en vraagt ons vooral te blijven praten. Hij geeft niet de indruk van een meestercircus artiest, maar eerder een nonchalante chaotische man die ons en zichzelf al improviserend door de voorstelling heen jast. Daarom zijn de trucs nog verbazingwekkender; ze lijken hem met het grootste gemak af te gaan. Geen enkele epische landing was zo episch als de zijne. Door de droge humor en leuke interactie met het publiek is Le Jongleur een speelse afsluiter van een uiterst experimentele avond.

Eten!..

Zoals je van ons gewend bent is er ook dit jaar weer een heerlijke festivalhap voor €12,50. Kom langs in het Festivahart en koop bij de kassa je voucher om bij ons aan te schuiven!

Iedere dag een bijzondere festivalhap!