Poedelnaakt op plateauzolen

Door: Hielkje Wester

Wekenlang zaten we te giechelen op de redactie. Een naakte man dansend op het podium met bokshandschoenen, witte kraag en plateauzolen. Dat kan alleen maar heel erg fout en hilarisch zijn. Maar de langverwachte voorstelling Aneckxander, gemaakt door Alexander Vantournhout & Bouke Lievens, is verre van dat. Eenmaal in de zaal is de sfeer compleet anders dan ik had verwacht. Vanaf de eerste seconde ben ik gefascineerd.

Alexander komt enigszins onzeker het podium oplopen, gekleed in een zwart broekpak en in zijn handen een keyboard, bokshandschoenen, witte kraag en schoenen met plateauzolen. Hij legt de voorwerpen met nauwkeurige precisie op verschillende plekken op het grote witte vlak op het podium gemaakt van 4 stroken: zijn dansvloer. Dan begint hij nerveus en ongemakkelijk aan één van de stroken te trekken. Hij trekt de strook zo ver omhoog, dat deze boven hem uitrijkt. Als hij de strook plotseling met veel rumoer laat vallen, staat hij opeens poedelnaakt op het podium. Volledig verrast barst het eerste lachsalvo los in de zaal.

Hij brengt zichzelf, in zijn volmaakte naaktheid, in onmogelijke posities en beweegt zich in diezelfde posities voort over de dansvloer, al lopend, springend, hupsend, op armen, benen, knieeën en romp. Dit werkt enigzsins op de lachspieren, maar fascineert vooral doordat de onmogelijkheid tegelijk zo vanzelfsprekend aanvoelt. Waar ik naar zit te kijken lijkt, ondanks zijn bizarre voorkomen, toch te kloppen.

Gehurkt neemt hij plaats achter het keyboard en speelt een eenvoudig maar treurig pianospel van slechts enkele tonen, waarop hij vervolgens vakkundig een indrukwekkende en nietsverhullende dans laat zien. De scène herhaalt zich opnieuw, deze keer speelt hij het pianospel met meerdere tonen en trekt hij zijn schoenen met plateauzolen aan. Er volgt eenzelfde dans, maar nu moeizamer, zwaarder en met meer geweld. Na elke scène volgt een nieuwe toon op het pianospel en een nieuw item aan zijn lichaam die de dans nog meer bemoeilijkt. De dans transformeert van een elegante imponerende dans naar een ongemakkelijke zware uitputtingsslag met veel vallen en opstaan. Ik zit aandachtig met ingehouden adem toe te kijken en krimp regelmatig ineen.

Tussen de ongemakkelijke poses door werpt Alexander af en toe onzekere of verwachtingsvolle blikken naar het publiek. Dit maakt dat ik hem aandoenlijk vind. Kwetsbaar. Moedig. Hij laat zich in zijn naaktheid volledig zien, weet elke spier in zijn lichaam te controleren en toont alle kracht die in hem zit om zichzelf vanuit onmogelijk posities in nog onmogelijkere posities te brengen. Hij weet het geheel goed af te wisselen met wat hilariteit en hij brengt het publiek dan ook flink aan het lachen met soms een enkele gezichtsuitdrukking. Zijn bewegingen vormen een kunstig geheel en ik vergeet af en toe volledig dat hij in zijn adamskostuum met zijn benen in de lucht op zijn handen staat.

Ik ben gegrepen door zijn krachtige bewegingen, opperste concentratie en ernstige verschijning. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Het is een heerlijke voorstelling om naar te kijken, en dat is niet vanwege zijn naaktheid. Met zijn bizarre performance weet hij zijn toeschouwers te intigreren en een boodschap over te brengen: wat er ook gebeurt, niet opgeven. Doorzetten en blijven proberen.

Ons festivalhart

Ons festivalhart zit dit jaar wederom aan de Oosterstraat 7a, in de steeg achter het Grand Theatre. Kijk om het hoekje en vind ons daar! Dit is hét hart en dé ontmoetingsplek van het festival. Je kunt hier terecht voor een goed gesprek, een drankje en elke avond draait er een DJ. Wat ons betreft kunnen de voeten dus van de vloer! Ook kun je hier terecht met al je vragen bij het infopunt en kun je meteen een kaartje aanschaffen bij de kassa.

Kom gezellig langs voor een kop koffie of een borrel in het café!