Situation, location, frustration

Robin Achterhof

Door: Robin Achterhof

In het openingsnummer wordt op een heerlijke manier de taal geïntroduceerd waarmee Club Gewalt met het publiek communiceert in ‘WH0DUN!T$’. De achtkoppige cast bezingt elke meubelstuk en object dat we in de overweldigend rode, jaren ‘50 woonkamer zien, terwijl ze op een dansante manier rondspringen en guitige blikken de zaal in werpen. Het zou bijna oubollig zijn, ware het niet dat dit alles gepaard gaat met vette elektronische muziek en harde beats.

‘WH0DUN!T$’ is gebaseerd op Agatha Christie’s toneelstuk ‘The Mousetrap’, een klassieke whodunnit waarin zeven uiteenlopende personages en een detective opgesloten zitten in een Brits gasthuis en erachter proberen te komen wie van hen een moordenaar is. CLUB GEWALT neemt dit verhaal en deze klassieke ‘Cluedo’-achtige karakters, om er hun eigen, volledig gestoorde weg mee in te slaan.

De originele teksten van Agatha Christie worden gebruikt, maar ze worden afgeknipt, op muziek gezet, en tot in het absurde herhaald. Wanneer de behulpzame boventitels op den duur door een technische storing wegvallen, is het dan ook stevig bijpoten om CLUB GEWALT bij te houden. Dit is overigens niet het enige technische mankement van de avond: zo wordt de voorstelling even stilgelegd om een zendertje te vervangen. Desondanks blijven de spelers goed overeind staan; op de zang is niks af te dingen, en ze blijven de vierde wand geestig doorbreken met blikken die zo in een ‘Wie is de Mol?’-leader passen.

Het gezelschap bestaat vooral uit muzikanten, en dat is te merken aan de gretigheid waarmee ze grijpen naar verschillende muziekstijlen. Ze beginnen hun verhaal in een fysieke slow-motion en teksten schallen eruit als aria’s. Naarmate het stuk vordert horen we meer invloeden, zoals hiphop r&b, en dubstep. Het neerzetten van de typematige personages gebeurt overigens overtuigend. Vooral Annelinde Bruijs als vreemde Italiaan in de bijt Paravicini, Dook van Dijck als de smiechterige Mr. Wren, en Loulou Hameleers als aristocratische oudere zeur Mrs. Boyle doen het goed bij het publiek. Wel is het verwonderlijk dat, ondanks de typisch Engelse ‘whodunnit’-sfeer, Amerikaanse accenten worden opgezet.

Semantische verzadiging is het fenomeneen waarbij je een woord zo vaak herhaalt, dat het op den duur zijn betekenis verliest. Dat gebeurt bijvoorbeeld wanneer de personages in ‘WH0DUN!T$’ vervallen in een zich repeterende reeks van ‘location, situation, location, situation..’. Op den duur hoor je dan in plaats van de letterlijke betekenis, alleen nog maar de vorm, de klank en de muzikaliteit van die woorden. Ik heb het gevoel dat ik in de gehele voorstelling iets soortgelijks  meemaak. ‘The Mouse Trap’ is sinds 1952 al meer dan 25.000  (!) keer opgevoerd op het Londense West End. In WH0DUNN!T$ is het alsof ik voor de 25.001ste keer naar deze voorstelling kijk. Als ik goed oplet herken ik misschien lijnen van een verhaal, maar ik ben vooral aan het kijken naar een exercitie in stijl en vorm. Die is in al zijn verscheidenheid op zijn minst interessant, maar toch laat het me uiteindelijk enigszins onverzadigd achter.

Ons festivalhart

Ons festivalhart zit dit jaar wederom aan de Oosterstraat 7a, in de steeg achter het Grand Theatre. Kijk om het hoekje en vind ons daar! Dit is hét hart en dé ontmoetingsplek van het festival. Je kunt hier terecht voor een goed gesprek, een drankje en elke avond draait er een DJ. Wat ons betreft kunnen de voeten dus van de vloer! Ook kun je hier terecht met al je vragen bij het infopunt en kun je meteen een kaartje aanschaffen bij de kassa.

Kom gezellig langs voor een kop koffie of een borrel in het café!