Vrijheid is blijheid, of toch niet?

Iris Pepping

Door: Leonie Zuidersma

“Vrij zijn, ik wil alleen maar vrij zijn…” Marco Borsato had het ook al, de wil om vrij te zijn. Net als de zes personages in Monte Verità van Eline Arbo. Vrij van het kapitalisme, vrij van individualisme en vrij van kleding. Ik mocht aanwezig zijn bij de eerste open repetitie.

Arbo is anderhalf jaar geleden afgestudeerd van de regieopleiding in Amsterdam en onderzoekt graag politieke ideologieën in haar voorstellingen deze keer voemde de echt bestaande gemeenschap van wereldverbeteraars op de Zwitserse berg Monte Verità het uitgangspunt.

In het eerste gedeelte van de voorstelling maak je kennis met de bewoners: de man die het stuk grond gekocht heeft (bijnaam: kutkapitalist), een nimf die probeert één te zijn met de natuur, een sterke feministe, een man die een aversie tegen spijkers heeft, een man die Michelangelo-achtige houdingen aanneemt en vage leuzen roept en Jenny. Jenny heeft verder geen functie in het verhaal en verzorgt vooral de muziek.

Alles is goed, alles is mooi. Op enkele haken en ogen na dan. Wanneer een driehoeksverhouding tussen de kapitalist, de feminist en de nimf aan het licht komt, dondert het vrije geluk als een kaartenhuis ineen. Dit alles wordt allemaal dynamisch en met veel energie en ironie (gelukkig!) gebracht.

Waar het eerste gedeelte volledig op tekst gebaseerd is, is het tweede gedeelte het tegenovergestelde. In muziek en beweging wordt krampachtig gezocht naar eenheid en verbintenis. In dit tweede gedeelte worstelt de voorstelling nog met een veelheid aan materiaal. Daar is Arbo zichzelf ook bewust van, blijkt uit het eindgesprek. Ook naar balans tussen ironie en ingeleefd spelen zijn ze nog zoekende. Misschien ook juist omdat het eerste gedeelte voor mij zo sterk was, zakte ik tijdens het tweede gedeelte wat weg. Verder staat de voorstelling al en tijdens deze open repetitie werd er dan ook slechts af en toe gesouffleerd en waren er verder geen inbraken van Arbo tijdens de voorstelling.

Al met al schijnt Monte Verità een realistische voorstelling te zijn, als we de vrouw achteraf uit het publiek moeten geloven. Zij woont ook in een dergelijke gemeenschap. Maar dan wel in de binnenstad van Groningen en niet op een of andere Franse berg.

Ons festivalhart

Ons festivalhart zit dit jaar wederom aan de Oosterstraat 7a, in de steeg achter het Grand Theatre. Kijk om het hoekje en vind ons daar! Dit is hét hart en dé ontmoetingsplek van het festival. Je kunt hier terecht voor een goed gesprek, een drankje en elke avond draait er een DJ. Wat ons betreft kunnen de voeten dus van de vloer! Ook kun je hier terecht met al je vragen bij het infopunt en kun je meteen een kaartje aanschaffen bij de kassa.

Kom gezellig langs voor een kop koffie of een borrel in het café!