Waarom kinderen eng zijn

Ben van Duin

Door: Maartje Terpstra

Ze komen op je af en zeggen dan dingen als: “ik heb een tak.” Kinderen zijn ook best… ja wat eigenlijk? In ieder geval ook vies, met hun snottebellen en natte handjes! En dus ook eng. Wat begint met schattigheid, eindigt in ongemak.

De titel Kill all Kids doet vermoeden dat je naar een moordzuchtig meesterplan zult luisteren, maar op een paar goedgeplaatste maniakale momenten na gaat het verhaal van Iona & Rineke, onder regie van Alexandra Broeder, vooral over liefde. Je moet echter wel bereid zijn je een meeromvattend begrip van liefde aan te meten. Een post-humanistische, ecologische liefde.

Naar de wortels van het probleem

Voor vanavond “spreken we even af dat het waar is,” bepaalt de actrice voor het publiek. Dit is niet alleen een klassiek gevalletje meta-theater om de suspense of disbelief te benoemen, maar symbolisch voor het radicale van de oplossing voor de klimaatcrisis die de makers ten tonele brengen. De wortels van het probleem: niemand neemt verantwoordelijkheid. We houden enkel van onszelf en van onze bloedverwanten. Dit uit zich in een drift om zoveel mogelijk wezentjes van onze eigen liefdeslijn op de aardkloot te plaatsen. Ten koste van ander menselijk en niet-menselijk leven.

Dat de makers hun bedachte medicijn hebben gevonden in die diagnose getuigt ook van hun radicale werkwijze. Wat we in het begin van de voorstelling afspreken is dat de acteurs van ons houden; van ons proberen te houden als van hun moeder, vader of allerbeste vriend. Ons wordt voorgehouden dat een diepgaande liefde voor al het leven logischerwijs leidt tot een ethiek van uitsterven. Dit veroorzaakt het minste lijden voor de meeste mensen, toch?

Climate- Fiction voor gevorderden

Iona Daniel en Rineke Roosenboom confronteren het publiek in Kill all Kids met uiterst complexe maar zeer relevante vragen (Cli-Fi voor gevorderden zeg maar). Onder andere over de culturele bepaaldheid van de pracht van kinderen nemen. Steevast gebruiken ze de term “nemen” in plaats van bijvoorbeeld “krijgen” want wat heeft het toekomstige kind in te brengen over haar toekomstige bestaan? Maar ook over wie nou toch die wij is… De mens, de antropos, in het vaak zo gemakkelijk aangewende antropoceen.

De Kill-all-Kids-these heeft een tamelijk totaliserende kijk op de verantwoordelijk van De Mens, maar de acteurs brengen het publiek ook regelmatig in verwarring door te spelen met het begrip van wij en ons. Bijvoorbeeld in de vernuftig opgevoerde monoloog door de twee actrices samen. Bovendien is de oplettende lezer de afwezigheid van speler en muzikant Jonathan Bonny misschien opgevallen. In de voorstelling is hij enkel te horen tijdens de muziek. Hij mag zelfs zijn eigen dagboek niet voorlezen. Prachtig schrijnende dramaturgische strategie om de vraag te stellen wie er mee mag schrijven aan het toekomstbeeld.

Maar hoe ziet het er uit, tevreden zijn met wat je hebt? Het decor en de muziek van Kill all Kids geeft een heerlijke impressie. De instrumenten symboliseren de symbiotische relatie tussen toen en nu. Digitaal en analoog vullen elkaar aan op creatieve wijze. De voorstelling is een lust voor oog, oor en brein.

Ons festivalhart

Dit is het hart en de ontmoetingsplek van het festival. Voer hier een goed gesprek onder het genot van een drankje. Ook kun je hier met al je festivalvragen terecht bij het infopunt en kun je kaarten kopen bij de kassa. Het Festivalhart zit aan de Oosterstraat 13a.

Kom gezellig langs voor een kop koffie of een borrel in het café!