“Één van de weinige situaties dat mannenzweet helemaal oké is”

Bart Grietens

Door: Kim Oosterhoff

Vanuit buiten, vanuit de koude november dagen neem ik je mee naar binnen. Het Grand Theatre in. Hier gaan we kijken naar Raphaël (Een geforceerd duet) door Alexander Vantournhout & Bauke Lievens op het Jonge Harten Festival.

Nadat we ons als publiek gelijk hebben verdeeld over twee tribunes, kijken we naar een rood gordijn dat ons scheidt van de andere kant. Zodra het gordijn wordt geopend volgt een ongemakkelijke confrontatie met het publiek aan de overkant. Je voelt je bekeken, je bekijkt. Nu valt pas op hoe klein het speelvlak is.

Na enkele seconden wordt de tweede speler onder de tribune vandaan getoverd. Een pop, of een persoon als pop, een soort halfdood persoon, wordt de vloer op getrokken. Het beweegt niet, het ademt, het kijkt.

“Kan je iemand aan het hoofd door een zaal trekken?”

We worden mee genomen in een heftige bewegingsreeks tussen een man en een “pop-persoon”, die ontzettend veel kracht vereist. Waarin één iemand bewogen wordt en hierdoor beide spelers bewegen. Bij het zien van deze poging tot contact met de pop-persoon, spoken gedachten door je hoofd: “au”, “kan je iemand aan het hoofd door een zaal trekken?” en “met mijn lichaam is dit onmogelijk.”

Een man die snakt naar contact met de pop-persoon, levert hele lieve, zorgzame beelden op. Steeds het hoofd van de pop-persoon beschermen door te zorgen dat hij na een rol niet met zijn hoofd op de grond klapt. Onmacht, van zo je best doen om een reactie uit te lokken, zo erg naar een reactie smachten, zorgt voor nare beelden. Wanhoop.

De man probeert de liggende pop-persoon heel voorzichtig water in z’n mond te gieten, na een paar druppels, zet hij, de fles gefrustreerd, rechtop in z’n mond en loopt weg. Dat maakt dat je als publiek wel even denkt, hoe ver gaat dit, hoe ver kunnen de spelers gaan? Vinden wij dit als publiek acceptabel. Dat je iemand neergooit, meesleurt aan de spieren in z’n nek en ga zo maar door.

“Het is genoeg, je doet hem pijn”

Bij het nagesprek tijdens de Notenkrakers, blijkt dat meerdere mensen in het publiek met de vraag hebben gezeten of en wanneer ze zouden ingrijpen. Wanneer ze dat treurige tafereel om aandacht zouden stoppen. Dat wij als publiek zouden zeggen: “Het is genoeg, je doet hem pijn.” De makers vertellen dat ze graag willen kijken hoe ver ze kunnen gaan, tot het randje. Dat was wat ons als publiek betreft, zeker gelukt.

De mannen van Raphaël zetten je aan het denken. Snakken naar aandacht, gezien willen worden. Dat kunnen we ook vertalen naar het dagelijks leven. Veel likes op je Facebookfoto, want dan word je gezien! Toch? Hoeveel hebben wij over voor aandacht? Hoe ver gaan we ?

Vanwege het kleine speelvlak waar we heel dicht op zitten, word je meegezogen in het verhaal. Je kunt er niet omheen want je zit er middenin. Als de spelers op de grond bijna tegen je aan rollen, neem je de zweetlucht die je langzaam tegemoet vliegt, voor lief. Hier wordt zo hard gewerkt, er is sprake van zo’n goeie lichaamsbeheersing, dat je de zweetlucht oké vindt. Helemaal oké.

Eten!..

Zoals je van ons gewend bent is er ook dit jaar weer een heerlijke festivalhap voor €12,50. Kom langs in het Festivahart en koop bij de kassa je voucher om bij ons aan te schuiven!

Iedere dag een bijzondere festivalhap!