When everything is human… raak ik de weg even kwijt

Door: Afra Rijkhoff

Ze smeren elkaar in, ze smeren het gips uit, ze komen nader tot elkaar, ze smeren elkaar in, ze vinden een weg in elkaar, ze liggen, ze ademen, ze zijn.

Wild vlees presenteert hun beeldende voorstelling ‘When everything is human the human is an entirely different thing’ in Academie Minerva. Er klinkt muziek wanneer we de zaal betreden. Verspreid door de witte ruimte staan een aantal grote, zwarte emmers waar mensen in overalls met mixers in staan de roeren. In totaal contrast daarmee staan op de tree van de brede trap twee naakte lichamen. Het zijn de lichamen van Tamar en Francesca. Ze smeren elkaar in met vaseline. Ik kijk Francesca aan. Ze kijkt mij aan en na al snel weet ik niet waar ik naar moet kijken.

Het publiek loopt onwennig heen en weer. We mogen overal gaan staan en zitten waar we willen, maar niemand durft echt dichtbij te komen. De mensen in de overalls rollen een zeil uit, verspreiden het gips, en dan komen de naakte lichamen in beweging. Ze gaan in de cirkel van bouwplastic staan, de muziek gaat uit, ze beginnen.

Met trage, lange bewegingen spreiden ze de gipsberg uit. Telkens komen ze een stukje nader tot elkaar. Ze kijken elkaar niet aan, maar zorgvuldig besmeren ze elkaars lichaam en gezicht met gips. Dit duurt lang, maar het voelt steeds fijner om naar te kijken. Hoe meer ze een sculptuur worden, hoe verder het publiek in een soort trance raakt.

Ik moest wennen aan het begin. Het duurde lang, erg lang. Ik werd ongeduldig, maar naarmate ze steeds verder in het proces raakten, kwam ik erachter dat het begin cruciaal was voor hun spel met de tijd. In tegenstelling tot acteurs die toch het publiek willen entertainen, lijken deze performers daar niet in geïnteresseerd. Zij onderzoeken het zijn, de identiteit. Zoekend naar woorden realiseer ik mij dat deze voorstelling het gevoel aanspreekt. En niets is moeilijker dan woorden geven aan een bepaald gevoel. Mijn gevoel ontwikkelt zich in een aantal fases. De eerste fase zou ik de irritatie-fase kunnen noemen. Binnen deze fase vraag je je af waar je eigenlijk naar aan het kijken bent en waarom het zo lang duurt voordat er ‘iets’ begint. De volgende fase is de trance-fase. Langzamerhand pakt het proces je steeds meer vast. Je vergeet de mensen om je heen, de ruimte, de tijd. En de laatste fase is de fase waarin je intense tevredenheid voelt met jezelf, de mensen om je heen en de ruimte. Dit zorgt ervoor dat ik niet naar de boze buiten wereld wil, nee laat mij nog even hangen in deze bubbel waarin de tijd niet verstrijkt.

 

 

Eten!..

Zoals je van ons gewend bent is er ook dit jaar weer een heerlijke festivalhap voor €12,50. Kom langs in het Festivahart en koop bij de kassa je voucher om bij ons aan te schuiven!

Iedere dag een bijzondere festivalhap!