Zelf struikelend door de avond

Door: Daisy Osinga

Twee mannen die op hoge hakken, met een pantykous over het hoofd getrokken en gekleurd met lippenstift badminton spelen, inclusief het gesteun en gekreun dat wij kennen van tenniswedstrijden tussen vrouwen op tv. Dit alles speelt zich af terwijl drie worstjes op de barbeque liggen te sissen. Vreemde scènes worden met bakken over ons heen gegooid tijdens Voetbal op hoge hakken van de Kopergietery. Randi de Vlieghe en Jef van Gestel spelen in dit werk met het zijn van jezelf, jouw perceptie van een ander en het lef om voor diegene open te staan.

Met de rug naar het publiek en het gezicht richting de wasbak komen grote klodders zwarte verf tevoorschijn die over het hoofd, langs de nek en tot aan de schouders worden uitgesmeerd. Achter mij in het publiek klinkt: “zwarte piet”. Het licht dimt en muziek begint te spelen terwijl een lijn wordt getrokken over de muur door het hoofd tegen de muur te plaatsen en zijwaarts te lopen. Daarna wordt de handeling herhaald voor een groep letters die samen een zin vormden: Its so easy to laugh or hate. Op dit moment realiseer ik mij hoe donker het is in de zaal, dat de ruimte is volgestroomd met rook en dat de orgelmuziek drastisch in volume was toegenomen.

Tot aan dat moment had ik het gevoel dat de spot werd gedreven met iets. Vrouwen? Seksualiteit? Mensen in het algemeen? Ik kon het niet precies plaatsen. Nu was het net alsof mij een spiegel werd voorgehouden. Het is makkelijk om te lachen of haten. Dat was precies wat ik net heb gedaan. Ik heb gelachen om de onbeholpen manier waarop deze personages worden gepresenteerd, ik heb me voor ze gegeneerd en soms moest ik zelfs gruwen van wat ik zag.

Voetbal op hoge hakken is clownesk, voelt op momenten zeer onhandig en wordt af en toe gewoonweg bizar. Op een bepaald moment komt een ‘vrouw’ à la Mrs. Doubtfire het podium op, begint moeizaam te dansen op een regelmatig vastlopend cassettebandje als een film uit de jaren twintig en begint uiteindelijk haar rok naar beneden te schuiven. Hierop volgde een “oh nee, doe dat nou niet” uit het publiek, waarna de rok toch op de grond valt. Deze scène riep een goede hoeveelheid gegrinnik en gelach op, maar voor mij was het pijnlijk, ik voelde frustratie en medelijden. Ik verliet de voorstelling totaal in verwarring van de chaos, met nieuw inzicht in mezelf en met minder pijnlijke voeten dan deze twee heren.

Eten!..

Zoals je van ons gewend bent is er ook dit jaar weer een heerlijke festivalhap voor €12,50. Kom langs in het Festivahart en koop bij de kassa je voucher om bij ons aan te schuiven!

Iedere dag een bijzondere festivalhap!