Zelfmoord met pit

Door: Daisy Osinga

Opeens sprinten vijf jonge mensen naar een vierkant dat met tape is afgetekend op het midden van het podium. Ze beginnen een enthousiast verhaal over Goethe en het hoofdpersonage uit zijn debuutroman, Werther, en vallen meteen met de deur in huis. Begrippen, zinnen en namen vliegen je om de oren. Ze spelen met moeilijke woorden, trachten deze te ontleden, slagen er half in en springen dan naar de volgende. Het is een wervelwind van informatie die soms uit vijf verschillende richtingen door elkaar wordt gesproken om daarna bij elkaar te komen en gezamenlijk iets uit te roepen. Na een paar minuten van vertellen, kibbelen en uitbeelden hebben wij het hele verhaal van Werther al gehoord en moet The Dreaming  van de De Hotshop – cooler dan de warme winkel (zoals de jonge honden afdeling van De Warme Winkel heet), eigenlijk nog beginnen.

Het verhaal is simpel en noodlottig. Werther is verliefd geworden op een vrouw genaamd Lotte, maar zij is onbereikbaar voor hem en hij pleegt uiteindelijk zelfmoord. Beide rollen worden afwisselend gespeeld door zowel de jongens als de meiden. Werther vertelt vol passie over zijn liefde, maar maakt dan lichtelijk ongepaste gebaren wat een grappig effect heeft. De voorstelling is een soort remix. Ouderwets taalgebruik wordt afgewisseld met eigentijds gebabbel. Lotte belt Werther op zijn mobieltje om hem te vertellen over haar verloving en een geweldig slechte imitatie van een musicalhit trekt het verhaal weer naar het hier en nu.

The Dreaming is een afstudeervoorstelling van de acteurs van de Toneelacademie Maastricht en komt eerst ook over als jong en onervaren. Totdat het besef komt dat wij helemaal niet naar een voorstelling kijken die ‘af’ is. Het is een wisselwerking tussen de ‘gespeelde’ scènes over Werther en zijn lijden en wat achter de schermen wordt gezegd en gedaan. Op een bepaald moment ging ik mijzelf afvragen hoeveel voorstellingen nu eigenlijk door elkaar werden gespeeld. Net was Lotte in Werther’s fantasie verschenen om te zeggen dat hij haar los moest laten, toen de acteurs opeens ruzie kregen over de voorstelling om vervolgens een doos met PAUZE op het podium te zetten, uit te rusten en water te drinken.

De voorstelling begint rustig, maar wordt al snel overweldigend. Het acteerwerk is dramatisch, humoristisch en vertederend. Soms lopen de scènes van Werther vlekkeloos over in een scène over het gezelschap en valt het pas op wanneer je het gevoel hebt dat er iets niet klopt. Deze uitstapjes over geluk, liefde en zelfmoord geven het verhaal van Werther nog meer leven.

Eten!..

Zoals je van ons gewend bent is er ook dit jaar weer een heerlijke festivalhap! #staytuned

Iedere dag een bijzondere festivalhap!