Het is 2009;
Ik ben nog niet eens een jaar oud, en druk bezig met het onderzoeken wat ik allemaal met mijn ledematen kan. Kruipen kan ik nog niet, maar rollen heb ik al wel ontdekt. Terwijl ouders even niet opletten, rol ik vol nieuwsgierigheid onder de bank om het daar ook eens te verkennen.
Het is 2012;
Ik ga naar groep 1. Mijn moeder vraagt hoe ik mijn haar wil voor school. In een staartje? Los? Of een vlecht? Ik weet heel goed wat ik wil. Ik wil het gevlochten. En niet één vlecht naar achteren, maar twee opzij. Net als Pipi Langkous. Het liefst met ijzerdraad erin, zodat ze mooi naar de zijkant uitsteken. “En mama, wil je dan ook sproetjes doen? Op mijn wangen en mijn neus?”.
Het is 2014;
Ik ben zes, zit bij mijn vader achterop de fiets en zwaai enthousiast naar elke voorbijkomende vreemdeling. Vrolijk roep ik ‘hoi’ naar iedereen die ik spot. Waarom zeggen ze niets terug en kijken ze me gek aan?
Het is 2016;
Ik ben acht en mijn broertje en ik spelen op de trampoline bij Opa. Er lopen twee buurkinderen voorbij. We kennen ze niet, maar vragen toch of ze mee komen spelen, dat doen ze.
Het is 2019;
Ik zit in groep 7. Na een paar dagen zeuren heb ik mijn ouders om gekregen: ik mag mijn haar verven. We kopen een klein potje blauwe Manic-Panic haarverf. Trots ga ik de volgende dag naar school. Ik krijg er veel reacties op, niet iedereen vindt het mooi maar dat kan me niks schelen. Ik ben er heel blij mee.
Het is 2021;
Ik ben dertien en ik sta te wachten bij de bushalte. Het regent heel hard, Dus mocht ik met de bus naar school. Naast mij staat een jongen, hij draagt een vrolijke, gekleurde jas. Er hangen zelfs bedeltjes aan. Ik zie een schildpad, een vogeltje en een salamander. Zal ik hem een compliment geven? Zeggen dat ik zijn jas geweldig vind? Ik twijfel. Daar komt mijn bus, ik stap in. Stom, denk ik als de bus wegrijdt. Waarom zei ik het niet?
Het is 2022;
14 jaar, Ik heb al de hele dag een liedje in mijn hoofd. Als ik naar huis fiets vanaf school, zet ik hem op. Zal ik meezingen? Uit volle borst!? Het kost me moeite om dat niet te doen. Maar dat durf ik echt niet. Het frustreert me, waarom durf ik dat niet?
Het is 2024;
Ik zit in de trein, van Groningen naar Leiden. Best een eind. Mijn telefoon is bijna leeg, dus ik moet batterij besparen. Ik kijk uit het raam. De trein is heel druk, toch hoor ik niemand met elkaar praten. Zou ik dan in de stiltecoupé zitten? Ik kijk om me heen. Geen stiltecoupé. Zo veel mensen, toch zo weinig contact. Zou ik een praatje maken met de vrouw die naast me zit? Ik kijk opzij. Ze is druk aan het typen op haar telefoon. Ik zeg niks.
Het is 2025;
Mijn vriendin en ik zitten in de bus. In mijn ooghoek zie ik iemand dansen. Dansen? Zie ik dat goed? Ik kijk beter. En ja, daar staat een jonge vrouw met haar koptelefoon op vrolijk op haar muziek mee te bewegen. In mijn hoofd sta ik naast haar, vrij te bewegen. Durfde ik dat maar.
Het is oudejaarsavond. Zoals gewoonlijk wordt er naar alle goede voornemens gevraagd. Die van mij is al jaren hetzelfde. Zeg weer eens tegen een onbekende hoe mooi je haar sjaal vind. Of dans een keer mee met de straatmuzikant. Dit jaar écht.
En volgend jaar zal ik precies hetzelfde zeggen.
Het is 2091;
Ik ben 83. Vandaag durfde ik te zingen op straat en te zwaaien naar de vrouw met die mooie hoed. Ik heb me in lange tijd niet zo vrij gevoeld.
Speak Up and Listen