Mijn moeder zei laatst tegen mij: “Ik hoef niet de les gelezen te worden door een 14-jarige.” oogrollen. Zucht
Dus hier sta ik dan, die 14-jarige. Wijzend. Jullie, volwassenen, luisteren niet naar jongeren. Jullie zeggen vaak “ik ben ouder dus ik ben wijzer”.
Jullie denken, doordat jullie allangq door die “moeilijke levensfases” zijn gegaan, jullie je leven op de rit hebben ( nou ja dat mag ik hopen dan). En door jullie jaren binnen het werkveld al allemaal harde levenslessen hebben geleerd, en dus alles al weten. Het leven helemaal begrijpen. En dat wij maar ja en amen moeten zeggen. Maar is dat wel zo?
Als ik met een van jullie praat, (wijzend) gaat dat meestal gewoon goed.
We hebben een gesprek, we begrijpen elkaar prima.
En dan komt de vraag: “Hoe oud ben je eigenlijk?”
“Ik ben 14”
STILTE
Dan verandert er iets. Alsof dat cijfer bepaalt wat mijn IQ is (schouders ophalen met handjes). Alsof ik opeens niet snap waar we het net over hadden. (Hallo, met veel attitude) We hadden net toch een goed gesprek?
Jullie gaan langzamer praten. Met kleinere woordjes. In Jip-en-Janneke-taal. Terwijl ik jullie daarvoor ook al prima begreep.
En wat hoor ik toch vaak (chagrijnig AF) : “Oh, ik had niet verwacht dat je 14 bent, je bent al heel lang en je praat al heel volwassen.”(in baby stem)
Ja, klopt, ben ik nu niet meer lang? En praat ik nu niet meer volwassen nu dat je weet dat ik 14 ben?
Waarom is dat bijzonder? Is het verrassend dat iemand van 14 iets zinnigs kan zeggen?
Maar wat me nog het meest stoort, zijn die momenten dat als een volwassene precies hetzelfde zegt als ik, mensen wél luisteren. Like wtf dat zei ik net (ahum). Dan is het ineens: “Woow, goed idee!” of “Zo had ik er nog nooit over nagedacht” (side eye)
Maar als ik het zeg is het “lief dat je meedenkt.” (side eye)
Alsof mijn mening pas telt als hij uit een volwassen mond komt.
En begin niet weer over ‘De Goeie Ouwe Tijd’.
Ik erger me zo aan volwassenen die doen alsof vroeger alles beter was: de muziek, de manier van leven, er was nog respect (met heel veel sass en sarcasme). Alsof wij tegenwoordig alleen maar op onze telefoons zitten en niets meer waarderen. Het lijkt wel alsof jullie niet kunnen accepteren dat tijden veranderen en dat onze generatie compleet anders is dan die van jullie. Ja hallo, je kan de generaties toch niet met elkaar vergelijken? Er is de afgelopen decennia ontzettend veel veranderd, dat snappen jullie toch wel. Het heeft toch geen zin om in het verleden te blijven hangen?
Elke leeftijd heeft zijn eigen wijsheid.
Volwassenen hebben ervaring, jongeren een frisse blik.
Wij groeien op in een wereld die snel verandert een wereld die jullie misschien niet altijd begrijpen, met nieuwe woorden, apps en technologie.
En dat is oké.
We hoeven niet hetzelfde te weten of te denken.
Maar we kunnen wel naar elkaar luisteren en van elkaar leren.
Want luisteren is niet iets wat je doet omdat iemand ouder is, maar omdat iemand iets te zeggen heeft.
Dus als wij, jongeren, iets vragen, of een mening geven, of met de weinige jaren die we hier rondlopen geloven dat we iets zinnigs te zeggen hebben, luister dan niet naar onze leeftijd luister gewoon naar onze woorden.
Dankjewel.
Speak Up and Listen