Gregory Caers blikt terug op vijf jaar Jonge Harten

Sebastiaan Rodenhuis

Door: Gregory Caers

De man achter de schermen in de spotlights: Gregory Caers blikt terug op vijf jaar Jonge Harten

Wie achter de schermen van Jonge Harten kijkt, ziet iemand die al vijf jaar met hart en ziel bouwt aan een veilige thuishaven voor nieuw talent. Normaal geven we in deze serie het podium aan jongeren zelf, maar bij dit bijzondere moment maken we graag een uitzondering. Curator Gregory Caers neemt na deze editie namelijk afscheid van het festival. Tijd om de man die anderen altijd in de spotlights zet, zelf het woord te geven.

‘Het blijft belangrijk om (jonge) theatermakers een podium te geven,’ vertelt Gregory. Al vijf jaar is hij als curator verbonden aan Jonge Harten. Deze editie wordt zijn laatste. ‘Ik heb altijd geprobeerd goed te luisteren, maar tegelijkertijd ook dicht bij mezelf te blijven. Ik hoop dat mijn opvolger niet bang zal zijn om een eigen stempel op het festival te drukken.’

In die vijf jaar heeft Gregory het festival zien veranderen. Van voorstellingen tijdens corona tot de ontwikkeling van FIELD, een programma waarin jonge makers kunnen experimenteren. Als curator stond voor hem steeds één vraag centraal: hoe maak je theater betekenisvol voor een jong publiek? Niet door voorstellingen eenvoudiger te maken, maar door jongeren als volwaardige toeschouwers serieus te nemen.

Ook nieuwe makers verdienen die ruimte. ‘Sommigen zag ik voor het eerst spelen in een garagebox ergens midden in het land. Inmiddels staan ze in grote zalen. Het is bijzonder om die ontwikkeling mee te maken.’ Voor Gregory gaat het niet alleen om talent ontdekken, maar ook om makers de kans te geven te groeien en artistieke risico’s te nemen.

Met meer dan 25 jaar ervaring als theatermaker vertrouwt hij op zijn intuïtie, maar schuwt hij het kritische gesprek niet. ‘Ik kan behoorlijk kritisch zijn op voorstellingen. Niet omdat ik precies weet hoe het moet, maar omdat ik geloof dat je jongeren artistiek serieus moet nemen. Je mag hen uitdagen, verrassen en soms zelfs een beetje in verwarring brengen.’

Daarin vond hij een sterke verbinding met Jonge Harten. Het festival wil meer zijn dan een plek waar voorstellingen worden getoond. ‘Theater is een van de weinige plekken waar we samen naar iets kunnen kijken zonder dat we het meteen met elkaar eens hoeven te zijn. Ik geloof sterk in de kracht van die ervaring.’

Die gedachte raakt aan een bredere overtuiging. ‘Ik durf zelfs te zeggen dat kunst de wereld kan redden. Niet omdat kunst pasklare antwoorden heeft, maar omdat ze ruimte opent voor wat we nog niet weten, begrijpen of kunnen verwoorden. Op voorwaarde dat iedereen eraan kan deelnemen en we niet vooraf bepalen wat kunst bij mensen teweeg moet brengen. Daar zal ik altijd voor blijven vechten.’

Met bijzondere warmte kijkt Gregory terug op de sfeer van het festival. ‘We horen vaak dat mensen Jonge Harten als een warme en veilige plek ervaren. Daar ben ik misschien nog wel het meest trots op. Dat ontstaat niet vanzelf, maar dankzij de zorg en aandacht van het hele team.’ Die gastvrijheid is volgens hem essentieel om ruimte te scheppen voor nieuwe ervaringen en andere perspectieven.

Ook deze editie brengt gevestigde namen en nieuwe stemmen samen. ‘Girls in Woods kwam ooit bij ons als beginnend gezelschap en heeft inmiddels een eigen plek in het theaterlandschap veroverd. Sam Verhaeren maakte vorig jaar nog deel uit van FIELD en gaat dit jaar bij Jonge Harten in première. Dat toont hoe belangrijk het is om langdurig in makers te investeren.’ Daarnaast staat DOG DAYS ARE OVER 2.0 van Jan Martens en GRIP op het programma. ‘Een mooi voorbeeld van hoe artistieke kwaliteit en toegankelijkheid voor een jong publiek elkaar niet hoeven uit te sluiten.’

Gregory neemt afscheid van Jonge Harten, maar niet van theater voor jonge mensen. Als nieuwe artistiek directeur-bestuurder van De Toneelmakerij in Amsterdam zet hij zijn werk voort. Een bewuste keuze, want jongeren verdienen volgens hem meer dan ooit een volwaardige plek binnen de kunsten.

‘Kijk naar wat er vandaag gebeurt. Overal laten jongeren van zich horen. Ze gaan de straat op en verzetten zich tegen een wereld die ze niet zelf hebben vormgegeven, maar waarin ze wel hun toekomst moeten vinden. De kunsten hebben de verantwoordelijkheid om ruimte te maken voor die stemmen. Niet om jongeren te vertellen wat ze moeten denken, maar om hen zelf betekenis te laten geven aan de wereld waarin ze leven.’

Die overtuiging neemt hij mee naar Amsterdam. ‘Jongeren zijn niet alleen de toekomst. Ze zijn er vandaag al. En het wordt tijd dat we daar ook naar handelen.’

JONGE HARTEN 2026

14 T/M 21 NOVEMBER, GRONINGEN

Practice the Possible