Alles wat we doen bij Jonge Harten begint bij het perspectief van jongeren.
De toekomst vormgeven zónder hen kan simpelweg niet. Zij zíjn tenslotte die toekomst. Daarom nodigen we je bij Jonge Harten uit om niet alleen toeschouwer te zijn, maar jezelf te zien als de maker van je eigen leven en je stem te laten horen.
In deze interviewreeks zetten we die visie om in verhalen. We gaan in gesprek met verschillende jongeren over hun rol binnen Jonge Harten en wat dit voor hen betekent. Hoe bepalen zij de koers en hoe laten zij van zich horen? Laat je inspireren door hun ervaringen! Vandaag spraken we met Luka.
‘’Het eerste jaar werkte ik vanuit een script, nu doe ik het op gevoel,’’ vertelt Luka (17) trots. Het is alweer zijn derde jaar als reporter voor Jonge Harten. Hij struint de vele voorstellingen af, op zoek naar het beste verhaal en de leukste quotes. Spreekt met bezoekers, makers en acteurs. Geen dag is voor hem hetzelfde. ‘’De ene keer ga ik naar comedy, de andere keer naar drama of dans. Er gebeurt altijd wel wat, zeker omdat ik zoveel verschillende mensen spreek.’’
Het leek hem al langer leuk om reporter te zijn en drie jaar geleden zette hij de stap bij Jonge Harten. De combinatie met theater maakt het voor hem af. ‘’Acteren en presenteren: dat zijn mijn twee grote passies en tijdens het festival komen ze mooi samen,’’ glimlacht hij. Dat samenkomen ziet hij ook in een bredere zin, als hij naar Jonge Harten kijkt. Het eerste jaar als reporter vond hij spannend, maar de open sfeer nam dat al snel voor Luka weg. ‘’Iedereen kan naar binnen lopen, iedereen is welkom. De fijne mensen nodigen uit tot samenkomen. Of je nou vijftien of vijftig bent.’’
Zijn verhaal als reporter zijnde sluit naadloos aan bij de mindset van dit jaar, Practice The Possible. Dingen voor de eerste keer doen, zonder bang te zijn dat het mislukt. Een keertje struikelen mag daarin best. ‘’Ik werd als het ware in het diepe gegooid met een camera en microfoon,’’ legt Luka uit. ‘’Ik had nog nooit gedaan, maar mezelf wel gedwongen die eerste stap te zetten, die is namelijk het belangrijkst. Dat ik gelijk serieus werd genomen bij Jonge Harten, motiveerde me des te meer.’’
In zijn persoonlijke omgeving heeft hij het gevoel dat er naar hem geluisterd wordt. Ook als relatief jonge student wordt hij door zijn oudere klasgenoten als een gelijke gezien. Maar in de rest van de maatschappij ontbreekt dat nog wel eens, vindt hij. ‘’Soms kijkt de oudere generatie wat neer op de jeugd, zijn ze veroordelend. Dat moet anders. Zij zijn namelijk vroeger óók jong geweest en hadden ook toen gewild dat er naar ze geluisterd werd. Bovendien brengt de jeugd unieke inzichten, juist omdát we jong zijn.’’
Hij spoort zijn leeftijdsgenoten dan ook aan om zich uit te spreken. Om nieuwe dingen te blijven doen, ook al weet je nog niet zo goed waar het gaat eindigen. ‘’Ga heen, ontdek, zet die stap. Of het nou gaat om eerste bezoek aan Jonge Harten of het nastreven van je passie. Dan heb je het in ieder geval geprobeerd.’’







Practice the Possible