Stel je voor, je staat in een enorme parkeergarage.
Je staat in het midden recht onder een lamp, het is een beetje koud en je ruikt benzine van de auto´s.
Ineens rijdt er veel te snel een auto op je af en duik je aan de kant.
De bestuurder toetert en rijdt snel weer weg.
Hierdoor slaan je gedachtes op hol, niet van paniek of woede, maar van schuldgevoel:
¨Je staat altijd in de weg, je bent toch alleen, het is allemaal jouw schuld¨, die zinnen razen door je hoofd.
Je gelooft die negatieve gedachten meteen zonder twijfel.
Je loopt snel weg en vindt een klein donker kamertje.
Je bent zo opgelucht om even weg te zijn van alle stress dat je de schimmel op de muren niet ziet.
Je gaat zitten en bent je niet bewust van de tijd. Uiteindelijk krijg je spijt, je bedenkt je dat je veel te hard tegen jezelf was.
Dus sta je op en pak je de deurklink vast.
Je staat daar voor een paar seconden, opeens weer bang.
Je trekt aan de deur, maar hij gaat niet meer open!
Is de deur in het slot gevallen?
Binnen een seconde zit je hoofd weer vol met negatieve gedachtes:
Hoe dom kan je ook zijn, zomaar hier naar binnen gaan. Het ligt vast aan jou dat het niet lukt. Je kan ook helemaal niks goed doen. Mislukking, teleurstelling, geef gewoon op.
De kamer voelt ineens een stuk kleiner, donkerder, viezer dan eerst.
Je bent je bewust van elk stukje schimmel op de muur, de kapotte lamp die het nauwelijks meer doet en de geur van verrot fruit.
Terwijl je je wegdraait van de deur, klaar om het op te geven, zie je vanuit je ooghoek iets bewegen op de grond.
Een klein, geel papiertje ligt op de grond, net voorbij de smalle gleuf tussen de deur en de vloer.
Je raapt het op en ziet dat er een berichtje op staat:
¨Probeer te duwen, je kan het¨
Nog een poging kan vast geen kwaad, dus je pakt de deurklink weer, je staat daar eventjes terwijl je de deurklink stevig vasthoudt, je durft niet los te laten maar je bent bang, bang voor als het niet lukt, voor als je het weer niet kan.
Je kijkt nog een keer terug naar het briefje in je hand en ziet nog meer tekst waar je eerst overheen gelezen had.
¨Neem je tijd, ik geloof in je!¨
Je doet voor een seconde je ogen dicht, ademt even diep in en uit en voordat de negatieve gedachtes een kans krijgen om terug te komen, doe je de klink naar beneden en duw je tegen de deur.
De deur gaat met wat gekraak en moeite open en je wordt weer verwelkomd in de buitenwereld, maar deze keer niet door de felle lampen en de overnemende geur van benzine die je je herinnert, maar door warme zonnestralen en frisse lucht
Je zet een paar stappen uit het kamertje, de blaadjes in de bomen waaien mee met de wind en je ziet dat je in een klein straatje staat.
De huizen zijn mooi versierd met lichtjes, maar terwijl je de versieringen bewondert rijdt er plotseling een auto heel vlug jouw richting uit die jou nog maar net ontwijkt, de bestuurder toetert een paar keer met een boze blik en rijdt snel weer verder.
Deze keer is anders, je gelooft in jezelf mede dankzij de hulp van anderen, je verstopt je niet meer, je weet dat jij er ook mag zijn, zo luid en in de wegstaand als je maar wil.
Soms is de eerste stap zetten moeilijk, maar iedereen kan het, en er zijn altijd mensen die kunnen helpen door simpelweg wat aanmoedigende woorden te geven op een klein, geel briefje.
Speak Up and Listen