Leg schaamte terug waar die hoort.
Begeleid door tienermuziek uit de 2010’s, twee advocaten, en een aantal niet te onderschatten everyday heroes, worstelt een jonge vrouw met de vraag: als je een verhaal bij je draagt waar niemand naar wil luisteren, wat doe je dan?
Teckel is een zinderende monoloog die, in navolging van Gisèle Pelicot, de schaamte teruglegt waar die hoort: bij de dader, en iedereen die ervoor kiest weg te kijken.
“Lief publiek,
Teckel is een voorstelling over een woord dat we niet kunnen gebruiken, anders komen jullie niet. Tenminste, dat denken we, want alle boeken, films en voorstellingen die over *misbruik* gaan, mijden het woord angstvallig op de achterflap of in de pubtekst, anders heeft niemand er meer trek in. Wij volgen hun voorbeeld dus maar, want we hebben een verhaal en echt iemand nodig die wil luisteren. Daarom gaat Teckel over Stanley Kubrick, Wicked de musical en welke hondenrassen wel of niet leuk zijn. Verder niks. Beloofd.”
Belangrijk om te weten:
In Teckel neemt het hoofdpersonage ons op zoekende wijze mee in haar ervaringen met seksueel kindermisbruik. Ze omschrijft vooral haar heden, de effecten die ze ondervindt als nu volwassen vrouw, maar een aantal keer wordt het misbruik zelf beschreven. Het drogeren van het slachtoffer speelt in dat misbruik eveneens een rol. Er wordt ook een poging tot suïcide besproken, waar het personage uiteindelijk niet mee doorgaat. De toon van de voorstelling is soms zwaar maar vooral hoopvol, met een dosis humor.
Teckel is een rauwe, hoognodige pets in je gezicht
Practice the Possible